Asus

Wczoraj ukończyłem grę, która jest niejako wizytówką Xboxa 360, a właściwie kontynuacją przeboju z pierwszego Xboxa. Mowa o serii HALO,  a konkretnie o trzeciej części gry, w którą to pod namową znajomych,  fanów gry, postanowiłem zagrać. Szczerze mówiąc ta gra nigdy mi się nie podobała i wydawała mi się kompletnie niegrywalna. Całe szczęście, mile się rozczarowałem, bo gra jest na prawdę dobra i gra się przyjemnie. Nie jest to wcale, jak chcieliby tego niektórzy, jakiś fenomen, ale z drugiej strony spodziewałem się czegoś dużo gorszego. Po piersze gra jest za krótka. Całość można z powodzeniem ukończyć w 8 godzin. To za mało na taki przebój, chociaż całe szczęście misje są ciekawe, a design poziomów bardzo różnorodny. Grafika nie powala i daleko jest np. do PC-towego Crysisa. Po prostu trzyma przyzwoity poziom, ale Xpudło stać na więcej. Owszem, niektóre miejsca zapierają dech, ale generalnie nie ma szału. Ładnie i tyle.Muzyka jest za to świetna. Pasuje do gry, nie nudzi i mile uprzyjemnia rozgrywkę. Odgłosy też są nieżle wykonane  i właściwie poza kilkoma szczegółami (jak ten sam dźwięk umierającej postaci w multiplayerze) nie ma się do czego przyczepić.Do co mnie w tym tytule denerwuje to przeobecna dziecinada i sporo absurdów. Przeciwnicy z którymi walczymy często po prostu śmieszą, a ja nie tak wyobrażam sobie żądnych ziemskiej krwi obcych. Największą furorę robią małe lutki wyglądające jak skrzaty, machające radośnie łapkami i krzyczące “Here he is”. Mechaniczne roboty mają tak genialną konstrukcję, że  często wystarczy walnąć w ich jeden słaby punkt żeby je zniszczyć – najczęściej jest to jakąś święcąca kopuła czy coś innego czego nie da się nie zauważyć w konstrukcji robota.  Brakuje tylko napisu “tutaj strzelać”. Ciężko mi uwierzyć, żeby obcy budowali machinę wojenną, tak żeby najczulsze jej punkty były tak łatwo dostępne. Trochę wygląda to jak contra z pegasusa.  na screenie – “skrzaty” w towarzystwie pojazdu obcych.SI wrogów jest niezłe, chociaż nie powala. Natomiast pomocnicy Master Chiefa (naszego bohater, wyglądającego trochę jak power rangers, trochę jak bohater G.I.Joe) to najczęściej niedołęgi z zezem, które nie potrafią celnie strzelać a jedyne co potrafią dobrze robić to przeszkadzać. Lepiej nie wsiadać z nimi do samochodu, bo najprawdopodobniej wpakują się z nami centralnie na przeciwnika, albo będą jeździć w kółko bez sensu. Zero taktyki, ale trudno – przynajmniej da się im zabrać broń kiedy skończą się nam naboje. Sama rozgrywka jest dość wolna (na pewno nie jest to unreal czy quake), ale przynajmniej nie ma problemu z namierzaniem przeciwników, przez co granie na padzie jest wygodne.  Nie ma tu jakiś zaawansowanych starć, opracowywania taktyki, myślenia nad każdym posunięciem itp. Zwykła strzelanka, bez żadnych inowacji – da się wchodzić do samochodów, jest sporo broni itp, ale to wszystko już było w innych grach. Może to i dobrze, że gra nie jest przekombinowana, ale od “legendy” Xboxa można by wymagać jakiś świeżych, oryginalnych pomysłów, a nie tylko paru gadżetów w stylu: przyklejąjące się granaty lub świetlna tarcza.Na uwagę zasługuje bogaty tryb multiplayer. Można grać nie tylko przez internet, ale nawet do 4 osób jednocześnie na podzielonym ekranie. To się chwali, bo nie każdy ma w domu internet, a split-screen sprawdza się w tym wypadku świetnie.Fabularnie nie tak źle jak się tego spodziewałem, ale na pewno docenią fabułę bardziej Ci którzy grali w poprzednie części, bo jest do nich mnóstwo nawiązań. Niestety da się zauważyć straszną rozbieżność pomiędzy filmikami, a samą rozgrywką. Wstawki filmowe są bardzo poważne i utrzymane raczej w podniosłym nastroju, sama gra natomiast jest mało poważna, momentami wręcz dziecinna.Gdybym miał wystawić tej grze sprawiedliwą ocenę wystawiłbym 8/10. Warto było jednak dać tej grze szansę, bo od zawsze wydawała mi się zwykłym kiczem, a jednak ma w sobie to “coś”. Jest to bardzo dobry tytuł, ale niestety nie pozbawiony wad i sporą przesadą jest podnoszenie tej gry do rangi super hitu.